W 1963 r, w Pradze, Otto Wichterle i Lim opatentowali pod nazwą "hydrożel" (HEMA - polimetakrylan 2-hydroksyetylowy) polimer, który umożliwił wyprodukowanie wygodnych do noszenia, miękkich, gazoprzepuszczalnych soczewek kontaktowych. Ich sprzedaż rozpoczęła się w 1971 r.

Pierwsze miękkie soczewki kontaktowe przeznaczone były do dziennego noszenia przez okres 12-24 miesięcy. Takie miękkie soczewki, chociaż wykonane z innych tworzyw i innymi metodami, są dziś używane przez 85% pacjentów noszących soczewki kontaktowe na świecie.

Miękkie soczewki kontaktowe wykonane są z tworzyw elastycznych, w których 36-75% zawartości stanowi woda. Woda umożliwia przenikanie tlenu do oka.

Technologia wytwarzania soczewek zapewnia jednocześnie optymalny komfort noszenia i najlepszą jakość widzenia.

Miękkie soczewki kontaktowe, po właściwym założeniu, przylegają do rogówki, umożliwiając ruch powiek bez najmniejszego odczucia dyskomfortu. Jednakże, roczne soczewki kontaktowe mają kilka wad. Właściwości polimerów sprawiają, że soczewki miękkie są podatne na osadzanie osadów na powierzchni i dlatego też wymagają starannego czyszczenia i dezynfekcji.

Soczewki gazoprzepuszczalne

Sztywne, gazoprzepuszczalne soczewki kontaktowe zostały wprowadzone do użytku między rokiem 1973 a 1979. Wytwarzane są z tworzyw, które zapewniają jednocześnie jakość optyczną typową dla soczewek twardych oraz przepuszczalność dla gazów zbliżoną do gazoprzepuszczalności miękkich soczewek kontaktowych. Tworzywo gazoprzepuszczalne umożliwia dotarcie do oka większej ilości tlenu niż w przypadku twardych soczewek, ale jednocześnie jest mniej odporne na zarysowania i wymaga staranniejszego czyszczenia. Soczewki sztywne gazoprzepuszczalne są mniej komfortowe niż miękkie soczewki kontaktowe. Sztywne, gazoprzepuszczalne soczewki kontaktowe (RGP) stanowią obecnie około 15% sprzedaży na rynku wszystkich soczewek kontaktowych.

Soczewki kontaktowe do przedłużonego noszenia

Miękkie soczewki kontaktowe do przedłużonego noszenia zostały wprowadzone w 1981 r i pierwotnie mogły być noszone przez 30 dni bez zdejmowania, oszczędzając tym samym ich użytkownikom kłopotów związanych z codzienną pielęgnacją i dezynfekcją.

W roku 1989 FDA (Urząd Kontroli Leków i Żywności) wymógł na producentach skrócenie rekomendowanego okresu noszenia z 1 miesiąca na 7 dni/6 nocy noszenia bez zdejmowania soczewek z oka.

Miękkie soczewki do przedłużonego noszenia są super cienkie i produkowane z tworzyw o dużej zawartości wody po to, aby zapewnić maksymalną przepuszczalność tlenu, a tym samym większą wygodę i zdrowsze noszenie. W 1985 r, ponad jedna trzecia wszystkich użytkowników miękkich soczewek kontaktowych korzystała z soczewek przeznaczonych do przedłużonego noszenia.

Sztywne soczewki kontaktowe, dostępne również obecnie, wytwarzane są z gazoprzepuszczalnego, nietoksycznego i wytrzymałego tworzywa. Produkowane są na zamówienia indywidualne, które poprzedzone są wykonaniem pomiarów topograficznych gałki ocznej. Soczewki gazoprzepuszczalne po założeniu na oko pokrywają tylko centralną część rogówki nie przykrywając pozostałej część gałki ocznej.

Najnowsze soczewki kontaktowe wytwarzane są w materiałów będących połączeniem silikonu i hydrożelu. Pierwsze mateiały dawały dużo większą przepuszczalność dla tlenu, ale zawartość silikonu powodowała spadek zawartości wody w materiale, co w efekcie zwiększało sztywność i zmniejszało komfort noszenia soczewek. W miarę upływu czasu udoskonalając materiał stworzono materiał silikonowo-hydrożelowy III generacji. Posiada on przepuszczalność tlemu podobną do pierwszej generacji (powyżej 80 Dk/t - pozwalający na ciągłe noszenie) a jednocześnie moduł sprężystości jest podobny do hydrożeli dając wysoki komfort noszenia.